Ubrana w TANIEC...

Dla mnie taniec to ... spełnione ŻYCIE. To nie tylko rytm... to cała głębia i mowa rytmu! To nie tylko muzyka... to cała istota i potęga dźwięków! To nie tylko ruch ciała... to cała jego natura i poetyka! Linie i kolory, cienie i struktury malują w tańcu niewyobrażalne piękno. Piękno świata... piękno człowieka... każde piękno...

Taniec jest dla mnie motorem napędzającym moje serce i ciało do życia! Tańca niczym nie zastąpisz ..., gdyż jak zaczarowany, wypełniony jest niezliczoną ilością satysfakcji. Chciałoby się powiedzieć, że taniec to podróż do miejsc, gdzie kończy się tęcza... To eksplozja czystej energii naładowanej uczuciem i elektryzującej pasją... To magia – zjednoczenie ciała, duszy i ducha..., to zniewalający urok ruchu połączony z oddziaływaniem emocji. Bo taniec jest właśnie językiem emocji ... i są to emocje w najczystszej postaci. Nie brak w nim uniesień, tęsknot i pragnień, krzywdy, rozpaczy i bólu, smutku i radości. Tak jak w życiu... Pogłębione przez taniec doznania działają niczym katharsis... bez względu na płeć, wiek czy status...

Jakość tańca rodzi się w głowie, więc jeśli „tańczysz z myślami”, to jest to taniec TWOJEGO ŻYCIA... chyba najpiękniejszy, jak można zatańczyć...

Tańcz! Tańcz! Tańcz! A jeśli kiedyś zaprosisz do kręgu.... zatańczę z Tobą!

***
A tu... Myśli swe ubrałam w słowa, nadałam im kształt i formę wiersza, który portretuje mojego tanecznego ducha.

Na stopy rytm nakładam,
ciało dźwiękami okalam,
nuty we włosy wplatam,
w kok wpinam ciszę...

Dłońmi kręgi zataczam,
biodrami w takt kołyszę,
tanecznym krokiem przemierzam sny...

Za kurtyną zapomnienia
pod płaszczem utkanym
z tańca opowieści,
ubrana w TANIEC
odkrywam niemą ciała lirykę...